چیزی مرا به قسمت بودن نمی برد .
از واژه ی دو وجهی تکرار خسته ام.
من بی رمق ترین نفس این حوالیم .
از بودن مکرر بر دار خسته ام .
من با عبور ثانیه ها خورد می شوم .
از حمل این جنازه ی هشیار خسته ام .
بهار من ،تجسم قشنگي هاست
تمام هستي مرا فرا گرفته و
براي من تولدي دوباره است
بهار من،سرود عشق است و وفا
ترنم و ترانه است
"زندگي دوباره است..."
كنون روم به ناكجا....چرا كه نه؟
بدون او،زندگي ام بهانه است....!
نوشته شده در دوشنبه 7 آبان1386ساعت 11:57 توسط پرند
|
| Published by ParsTheme & Designed by Tempfa.com |
